Dlaczego ktoś miałby Cię uważać za swojego przywódcę?
| Na temat przywództwa napisano setki książek. Przeczytałem ich kilkadziesiąt. Dopiero po lekturze „Dlaczego ktoś miałby Cię uważać za swojego przywódcę?" autorstwa R.Goffee, G. Jonesa uświadomiłem sobie, że nie zastanawiałem się, co dawało mi prawo przewodzić innym, i co powodowało, że moi współpracownicy chcieli być przeze mnie kierowani. Autorzy prowadzili badania na liderach, którzy wyróżniali się w inspirowaniu ludzi i którzy potrafili zdobyć ich serca, umysły i dusze. O przywództwie świadczą rezultaty. Liderzy wpływają na końcowe wyniki pracy dlatego, że potrafią nadać im sens. Tego nie potrafią dokonać osoby odgrywające rolę przywódcy, to domena autentycznych liderów. W świecie szybkich zmian ludzie szukają stałości i sensu. Tradycyjne źródło spójności i sensu organizacji, jakimi były hierarchia i pewność zatrudnienia, tracą na znaczeniu. Nadmierne utożsamianie się z jedną firmą zaczyna stanowić problem a nie sposób na karierę. Firma nie może dać pracownikom żadnej pewności co do przyszłości. Dlatego ludzie stają się architektami własnej kariery. Autorzy zastanawiali się nad metodami i podstawowymi założeniami, na których opiera się większość badań i doszli do wniosku, że przywództwo to nie coś, co czynimy innym, ale to, co robimy wraz z innymi. To relacja pomiędzy liderem a współpracownikami. Osoby aspirujące do roli przywódcy powinny odkryć, które z posiadanych zasobów wewnętrznych mogą być użyte w kontekście przywództwa i zdobyć większą wiedzę oraz umiejętności w wyrażaniu własnej tożsamości. Receptą na przywództwo nie jest ślepe naśladowanie innych, choćby najbardziej skutecznych przywódców. Odpowiedź na pytanie: W jaki sposób możesz stać się bardziej efektywny jako lider? leży w trzech założeniach dotyczących przywództwa: sytuacyjność, brak hierarchii, relacyjność. 1. Sytuacyjność – oczekiwania w stosunku do lidera zawsze uzależnione są od sytuacji. Kluczem do przywództwa jest zdolność obserwacji i rozumienia zaistniałych sytuacji oraz odpowiednie dostosowywanie się dzięki wykorzystywaniu swoich zdolności czy atutów. Konkretna sytuacja, w której przychodzi działać przywódcy, jest punktem wyjścia do wprowadzania zmian na korzyść podwładnych. 2. Hierarchia sama w sobie nie jest ani niezbędnym ani wystarczającym warunkiem bycia liderem. 3. Relacyjność – przywództwo jest relacją aktywnie tworzoną przez obydwie strony. Lider jest zaangażowany w rozbudowaną sieć powiązań wymagających podtrzymywania, pielęgnowania i odtwarzania. Podwładni oczekują, że przywódcy dadzą im poczucie pasji, osobistego znaczenia i wspólnoty, że będą to autentyczni liderzy. Czym charakteryzują się autentyczni przywódcy? 1. Konsekwencją słów i czynów. 2. Spójność w pełnieniu ról. 3. Samoakceptacja. Odpowiedź brzmi: powinieneś być sobą – bardziej – umiejętnie. Stosować na swoją korzyść indywidualne różnice, które mogą ci pomóc w pełnieniu roli przywódczej i które mają potencjał, by zarażać pasją innych. Dobrzy liderzy naprawdę przejmują się wartościami, marzeniami, wizjami czy ideami. Ponieważ są zaangażowani potrafią pokonać przeciwności losu i podejmować osobiste ryzyko. Również wiedzą gdzie i kiedy iść na kompromis, dostosować się w wystarczającym stopniu, nadal dążąc do wspólnego ze zwolennikami celu. Sednem efektywnego przywództwa jest radzenie sobie z inspirującym napięciem: pomiędzy wykazywaniem mocnych stron a równoczesnym przyznawaniu się do słabości, byciem indywidualistą i jednocześnie dostosowywaniem się, utrzymywanie bliskich stosunków tak samo jak dystansu. Wszystkie przedstawione powyżej umiejętności są niezbędne, lecz niewystarczające warunki przywództwa. Trzeba być zainteresowanym wzięciem na barki taką odpowiedzialność. Czy gotowi jesteśmy zapłacić taką cenę? Czy tego właśnie chcemy? Czy chcemy być liderem na tyle, by włożyć w to tyle wysiłku, ile trzeba, i poświęcić się na tyle, na ile to będzie niezbędne? |